Indonezyjskie zakazy eksportu minerałów stoją w obliczu gorącego globalnego ognia

Dżakarta – Indonezja znajduje się pod coraz większym ostrzałem Światowej Organizacji Handlu i Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) za nieograniczoną politykę rządu zakazującą eksportu rud mineralnych, co według Dżakarty jest uzasadnione i konieczne do pobudzenia wzrostu gospodarczego i przemysłowego.

W mocno sformułowanym oświadczeniu dołączonym do raportu krajowego z 2022 r. MFW wezwał Indonezję do stopniowego znoszenia ograniczeń i nie rozszerzania ich na inne towary. „Zwiększenie wykorzystania środków handlowych i polityki przemysłowej może zdestabilizować wielostronny system handlowy” – powiedział MFW.

Administracja Joko Widodo twierdzi, że Indonezja ma pełne prawo do wyceny swoich minerałów, zwłaszcza niklu, boksytu, miedzi i cyny, jako nowo uprzemysłowionego państwa.

Eksport niklu został zakazany w styczniu 2022 r., a eksport boksytu został zakazany 10 czerwca. Następnie bariery cynowe i miedziane. „Musimy być wystarczająco odważni, aby podjąć te kroki” – powiedział w zeszłym roku Widodo, zagorzały zwolennik polityki wartości dodanej.

Minister ds. koordynacji gospodarczej Airlangga Hartarto opisuje wysiłki krajów rozwiniętych i organizacji międzynarodowych zmierzające do nałożenia ograniczeń na politykę eksportową innych krajów jako formę nowoczesnego kolonializmu, który będzie utrudniał wzrost gospodarczy i rozwój Indonezji.

W listopadzie ubiegłego roku WTO orzekła, że ​​wprowadzone przez Indonezję ograniczenia w eksporcie minerałów naruszyły artykuł XI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., ale sprzeciw Stanów Zjednoczonych oznacza, że ​​nie ma możliwości wyegzekwowania tej decyzji za pośrednictwem panelu rozstrzygania sporów tej organizacji.

Unia Europejska (UE), która wniosła skargę do WTO, stwierdziła, że ​​zakaz niklu niepotrzebnie i nielegalnie ograniczył dostęp UE do surowców potrzebnych do produkcji stali nierdzewnej, a tym samym zakłócił światową produkcję tego minerału.

Panel WTO argumentował, że działania Indonezji nie są objęte zwolnieniem z sankcji lub ograniczeń stosowanych tymczasowo w celu zapobiegania lub zmniejszania niedoborów towarów niezbędnych dla Indonezji. Nie jest jasne, co stanie się dalej, ale Indonezja dała jasno do zrozumienia, że ​​się nie wycofuje.

Kopalnia niklu w Sulawesi w Indonezji. Rząd Joko Widodo zakazał eksportu tego surowca. Obraz: Twitter

Pomimo wysokiego eksportu minerałów Indonezji, sektor wydobywczy wygenerował zaledwie 5% produktu krajowego brutto (PKB) w 2019 r. Po wprowadzeniu przez rząd zakazu niklu wartość rudy wzrosła z 1,1 mld USD do 20,8 mld USD w samym 2021 roku.

READ  Akcje wykonujące największe ruchy na premarkecie: ATVI, CMG, FRC

Przewidując, że liczba ta wzrośnie do ponad 30 miliardów dolarów, Widodo powiedział: „To tylko towar. Rząd będzie nadal stosował podejście oddolne, aby cieszyć się wartością dodaną na poziomie krajowym dla dobra i dobrobytu ludzi.

Szacuje, że dochody wzrosną z 1,3 miliarda dolarów do 4,1 miliarda dolarów ze względu na wartość dodaną zakazu uprzemysłowienia boksytu występującego głównie w Zachodnim Kalimantanie. Budowa ośmiu hut boksytu zwiększy dotychczasową produkcję z 4,3 do 9,1 mln ton.

Jednak postęp był powolny, a rząd stracił cierpliwość do nałożenia zakazu eksportu, ponieważ eksport rudy boksytu wygenerował zaledwie 500 milionów dolarów w ciągu dziewięciu miesięcy do 2022 roku, czyli 20% wartości eksportu koncentratu miedzi, który wynosi już 95%. % rafinowanego metalu.

Równie powolny jest postęp w budowie nowej huty miedzi należącej do Freeport Indonesia (PTFI) o wartości 3 miliardów dolarów w Gresik we wschodniej Jawie. Termin wejścia w życie zakazu wywozu ma rozpocząć się w maju przyszłego roku.

PTFI jest w większości własnością rządu, który w 2018 roku nabył pakiet kontrolny od amerykańskiej firmy wydobywczej Freeport McMoran Copper & Gold, operatora wysoce dochodowej kopalni Crossberg w centralnej części Papui.

Należąca do Indonezji firma Amman Mineral Nusa Tenggara jest w połowie budowy trzeciej huty miedzi w miejscu kopalni miedzi i złota Batu Hijaw na wyspie Sumbawa.

Krytycy tej polityki zwracają jednak uwagę, że jedna bariera mineralna może nie działać w przypadku innej. Chociaż z zadowoleniem przyjął inicjatywy Indonezji o wartości dodanej, stwierdził, że powinna im towarzyszyć kompleksowa analiza kosztów i korzyści oraz mieć na celu ograniczenie transgranicznych skutków ubocznych.

Brazylia, Kanada, Chiny, Japonia, Korea Południowa, Indie, Rosja, Arabia Saudyjska, Singapur, Turcja, Ukraina, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Stany Zjednoczone przystąpiły do ​​WTO jako strony trzecie w unijnym sporze dotyczącym niklu.

READ  Indonezyjski Klub Lotniczy odwołuje Festiwal Aerokultury po katastrofie samolotu BST

Amerykańska ustawa o redukcji inflacji z 2022 r., będąca najbardziej znaczącym krokiem Kongresu w sprawie czystej energii i zmian klimatu, przewiduje dotacje w wysokości do 7500 USD na pojazdy elektryczne (EV), które zawierają pewien procent krytycznych minerałów przetwarzanych w Stanach Zjednoczonych.

Prezydent UE Ursula van der Leyen zaproponowała niedawno uchwalenie ustawy o surowcach krytycznych, której celem jest rozwiązanie problemu uzależnienia 27 krajów od importu surowców krytycznych.

Ponieważ 22% światowych rezerw niklu koncentruje się w Sulawesi i Maluku, zakaz w Indonezji spowodował poważne zmiany w łańcuchach dostaw pojazdów elektrycznych i innych strategicznych produktów, takich jak silniki rakietowe.

Ponad 75% niklu jest przetwarzane na stal nierdzewną, ale jest to ważne dla produkcji katod do akumulatorów EV, które obecnie zużywają tylko 7% światowej produkcji.

Minister przemysłu Agus Kartasasmitha (z lewej) Minister koordynujący ds. gospodarki Erlanga Hartardo (drugi z lewej) i prezydent Joko Widodo (trzeci z lewej) odwiedzają linię produkcyjną PT Obsidian Stainless Steel (OSS) podczas serii wydarzeń poświęconych chińskim inwestycjom w nikiel w Conway na południowym wschodzie Sulawesi PT Gunbuster Nickel Industry (DNB) na inaugurację fabryki huty, na zdjęciu z akt. Zdjęcie: Twitter / Dog Palace / Agus Suberto

Dlatego firmy samochodowe starają się zaopatrywać w nikl z Indonezji i innych dostawców, takich jak Filipiny, Nowa Kaledonia, Rosja, Kanada i Australia.

Dwie największe gospodarki świata, USA i Chiny, mają jedynie rezerwy niklu i są w dużym stopniu uzależnione od importu rudy niklu lub rafinowanego niklu.

Chiny są największym na świecie importerem niklu, ale w ciągu ostatniej dekady chińskie firmy wpompowały 14,2 miliarda dolarów w trzy duże indonezyjskie kompleksy przetwórcze.

Chociaż Indonezja ma największe rezerwy na świecie, składają się one głównie z niklu klasy 2, który nie nadaje się do akumulatorów pojazdów elektrycznych. Ostatnio podjęto wysiłki w celu opracowania sposobów przekształcenia klasy 2 w klasę 1.

Bardzo skuteczny proces obejmuje ługowanie kwasem pod wysokim ciśnieniem (HPAL) rudy klasy 2 w celu wytrącenia mieszanych wodorotlenków (MHP).

Proces ten wymaga jednak dużych ilości wody i znacznej energii, co odpowiada około jednej szóstej mocy głównej sieci energetycznej Indonezji na Jawie i Bali. Wytwarza również toksyczne ogony.

Dwa główne zakłady produkcyjne w Morawali, Central Sulawesi i Weda Bay, Maluku, będą ostatecznie polegać na 5400 MW mocy opalanej węglem, co skłoni potencjalnych klientów do pytania, czy proces spełnia standardy środowiskowe, społeczne i ładu korporacyjnego (ESG).

READ  Ta popularna plaża na Bali wkrótce zostanie znacznie ulepszona dla turystów

Innym poważnym problemem ESG jest degradacja środowiska wynikająca z wydobycia niklu we wschodniej Indonezji, która spowodowała zaczerwienienie mórz na niektórych obszarach i zniszczenie plaż.

Tymczasem Indonezja nadal pracuje nad stworzeniem globalnego kartelu niklu, podobnego do Organizacji Krajów Eksportujących Ropę Naftową (OPEC), który ma na celu koordynację polityki i produkcji ropy naftowej państw członkowskich w celu utrzymania wysokich i stabilnych cen ropy na rynku.

Minister inwestycji Bahlil Lahadalia mówi, że indonezyjscy urzędnicy ds. handlu prowadzą „intensywne rozmowy” z trzema innymi niezidentyfikowanymi dostawcami niklu, po tym, jak Widodo złożył ofertę jako zaproszony uczestnik szczytu G7 w Hiroszimie w Japonii.

„Wierzę, że kraje G7 mogą być partnerem w tych przemysłowych politykach niższego szczebla” – cytowano go na stronie internetowej Sekretariatu Prezydenta. „Czas założyć grupę taką jak OPEC dla niklu i innych produktów, takich jak olej palmowy”.

Indonezja wprowadziła zakaz eksportu surowego niklu, czemu sprzeciwiają się UE, WTO i MFW. Obraz: Facebook

Bahlil po raz pierwszy zaproponował pomysł kartelu niklu kanadyjskiej ministrowi handlu międzynarodowego Mary Ng na marginesie szczytu G20 na Bali; Kanada ma dwa miliony ton rezerw niklu, a produkcja wydobywcza ma osiągnąć 134 000 ton w 2021 roku.

Średnia cena niklu wzrosła w ubiegłym roku do 25 83418 USD za tonę, co stanowi wzrost o 7 000 USD w stosunku do 2021 r. z powodu popytu na baterie. Wcześniej cena była związana z produkcją stali nierdzewnej i wynosiła 20 390 USD w 2012 roku.

Zauważając, że kraje produkujące pojazdy elektryczne wdrażają własne polityki bezpieczeństwa, Bahlil mówi, że Indonezja i inni producenci surowców chcą mieć pewność, że uzyskają optymalną wartość dodaną ze swoich wkładów dla szybko rozwijającego się przemysłu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *