Zielona transformacja dla Indonezji nie jest wyborem; Ale to jest szansa

Indonezja to największy na świecie archipelag obejmujący ponad 17 500 wysp. Rozciągający się pomiędzy Oceanem Spokojnym a Oceanem Indyjskim, jest to „Bioróżnorodność’, ciesząc się rozległymi lasami tropikalnymi i siedliskami morskimi. Jednakże ten zróżnicowany klimat i topografia, dzięki którym kraj obfituje w zasoby naturalne, jest kluczowym czynnikiem czyniącym go bardzo podatnym na skutki zmian klimatycznych.

Dzięki rozległej linii brzegowej i milionom ludzi żyjących na nizinach tuż nad poziomem morza Indonezja jest jednym z krajów najbardziej narażonych na podnoszenie się poziomu morza. Oprócz tego kraj stoi w obliczu poważnych zagrożeń związanych z innymi klęskami pogodowymi, takimi jak pożary lasów i gruntów, osunięcia ziemi, burze i susze.

W tym roku świat dostosowuje się do pogody El Niño. Indonezyjscy rolnicy Niezwykle długi okres suszy wpłynął na produkcję ryżu i spowodował wzrost cen ryżu. Przewiduje się, że będzie to nie tylko najcięższa pora sucha od 2019 r., ale ekstremalne temperatury zagrażają całym zbiorom i znacznie zwiększają ryzyko pożarów.

Rządowe Biuro Meteorologii (BMKG) ostrzegło o ryzyku powodzi i osunięć ziemi w wielu prowincjach, ponieważ pora deszczowa osiągnie szczyt w styczniu i lutym. Innymi słowy, ekstremalne zjawiska pogodowe już mają miejsce i mają realny wpływ na bezpieczeństwo żywnościowe.

Chociaż Indonezja poczyniła ogromne postępy w zakresie wzrostu gospodarczego w ciągu ostatnich dwudziestu lat – od skumulowanego PKB wynoszącego 1,65 miliarda dolarów w 2000 r. do 1,19 biliona dolarów w 2021 r. – model wzrostu tego kraju – podobnie jak w przypadku krajów rozwiniętych – w dużej mierze opiera się na wzroście. wieki. Wydobywanie zasobów naturalnych, zwłaszcza węgla.

Zmiany użytkowania gruntów i leśnictwo odpowiadają za większość emisji gazów cieplarnianych w Indonezji, a na kolejnych miejscach znajdują się energetyka, rolnictwo, odpady i procesy przemysłowe. Jak tam stwierdzono Światowy Instytut Zasobów (WRI)Emisje gazów cieplarnianych spowodowane produkcją energii, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem (LULUCF) stanowią około 82% całkowitych emisji Indonezji.

READ  Nasdaq zakończył w środę wzrost, ponieważ akcje ustabilizowały się po dużej wyprzedaży

Jednak od 2021 r. rząd Indonezji pod przywództwem prezydenta Joko Widodo (Jokowi) sygnalizuje, że program zero netto stanie się integralną częścią narodowej strategii rozwoju kraju. W tym samym roku rozpoczął się jego rząd Strategia długoterminowa, powiedział, że wyznaczy sobie cel na rok 2030 polegający na ograniczeniu emisji gazów cieplarnianych o 30 lub 40 procent, jeśli jego wysiłki otrzymają międzynarodowe finansowanie. W strategii określono także, że do 2060 r. zostaną osiągnięte zerowe emisje netto.

Jednym z głównych sposobów wdrożenia tego rozwiązania było po raz pierwszy we wrześniu 2022 r. za prezydentury Jokowiego Wydano rozporządzenie – Dekret prezydencki w sprawie energii odnawialnej – który wymusił wcześniejsze wycofanie z eksploatacji niektórych elektrowni węglowych i ustanowił nowy system cen dla odnawialnej energii geotermalnej, wodnej i słonecznej, aby zachęcić do inwestycji. Indonezja uwzględnia ok 25 procent Jeśli chodzi o światową energię geotermalną, polityki te spotkały się z pozytywnym poparciem i uznaniem ze strony działaczy klimatycznych i wielu członków społeczności międzynarodowej.

Oprócz naturalnego bogactwa paliw kopalnych Indonezja posiada również ogromne zasoby minerału ważnego dla akumulatorów pojazdów elektrycznych (EV): niklu. Zapewnia to nie tylko szerokie możliwości włączenia pojazdów elektrycznych do krajowej strategii zerowej emisji netto, ale także czyni Indonezję prawdziwie globalnym centrum produkcji pojazdów elektrycznych.

Rząd Jokowiego starał się wykorzystać swoje rezerwy niklu, aby dekarbonizacja pobudziła wzrost gospodarczy. W 2020 roku będzie to ok Zakaz eksportu Nierafinowany nikiel ma przyciągnąć inwestycje w krajowe dalsze przetwarzanie. Chociaż ta zmiana polityki wywołała kontrowersje, okazała się skuteczna w przyciąganiu zagranicznych i prywatnych inwestycji w krajowym przemyśle pojazdów elektrycznych. W ciągu zaledwie trzech lat Indonezja podpisała kilkanaście kontraktów o wartości ponad 15 miliardów dolarów na akumulatory i produkcję pojazdów elektrycznych ze światowymi producentami, w tym Hyundai, LG i Foxconn.

READ  Lightning pokonał Rangersów i awansował do finału Pucharu Stanleya

Po stronie konsumentów podejmuje się liczne wysiłki na rzecz budowy krajowego ekosystemu pojazdów elektrycznych. W marcu 2023 r Ministerstwa Finansów Branża ogłosiła hojne dotacje dla konsumentów pojazdów elektrycznych, około 500 dolarów na motocykle elektryczne i 10-procentową obniżkę podatku od wartości dodanej (VAT) na samochody i autobusy. Niedługo potem, podczas posiedzenia Głównego Forum Ekonomicznego ds. Energii i Klimatu (MEF), Indonezja zgodziła się Celem pojazdów o zerowej emisji (ZEV) do 2030 r. będzie zelektryfikowanie 50 procent pojazdów lekkich (LDV) i co najmniej 30 procent pojazdów średnich i ciężkich (MHDV).

Chociaż rząd podjął kilka kluczowych kroków w celu doprowadzenia Indonezji do zera netto, nierealistyczne jest oczekiwanie, że rząd sfinansuje wszystkie niezbędne inicjatywy klimatyczne. Jak tam stwierdzono Zielony Fundusz Klimatycznybudżet państwa na łagodzenie zmian klimatycznych wynosi około 5,7 miliarda dolarów rocznie, co stanowi zaledwie 30 procent potrzeb finansowych niezbędnych do osiągnięcia celów w zakresie wkładu ustalonego na szczeblu krajowym (NDC). Wywołało to znaczącą reakcję zarówno ze strony inwestorów międzynarodowych, jak i sektora prywatnego w kraju.

Dzięki dynamicznym możliwościom sektor prywatny Indonezji na wiele sposobów zmobilizował już inwestycje na rzecz ekologicznego wzrostu. W szczególności przedsiębiorstwa energetyczne ustanowiły własne programy zerowej emisji netto i rozszerzyły swój profil na szereg ekologicznych biznesów, takich jak technologie wydobycia czystego niklu, ekosystem pojazdów elektrycznych, rozwiązania oparte na przyrodzie i rekultywacja gruntów. Obecnie, wraz ze zbliżającą się ostatnią transzą finansowania JETP (20 miliardów dolarów), oczekuje się, że prywatne przedsiębiorstwa energetyczne odegrają jeszcze większą rolę w napędzaniu dekarbonizacji i transformacji energetycznej Indonezji.

Jako kraj, który nie ma innego wyjścia, jak tylko liczyć się z realiami zmian klimatycznych ze względu na swoje nieodłączne słabości, Indonezja niewątpliwie stoi przed wieloma wyzwaniami. Jednakże pokazał także swoje wyjątkowe cechy i zdolność do przekształcania innowacyjnego sektora prywatnego w możliwości.

READ  Ustalenie winy w związku z incydentem w Hucie Niklu Morowali

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *